Życzenia Sylwestrowe

Szałowego wskoku Do następnego roku!!!! Aby nigdy nie brakowało Ci kwiatków na przykład róży, chabrów i bławatków! Dużo szczęścia, Zdrowia, szmalu!!!!
Fajne | nie fajne

Jedzie misio, jedzie konik, małpka, piesek no i słonik. Wszyscy razem z balonami, z najlepszymi życzeniami.

Monika - Nie wiadomo, co pierwotnie znaczyło imię Monika. W języku greckim jest podobne słowo monos, czyli "jedyny", ale wcale nie jest pewne, czy Monika to imię greckie. Monika należy do osób zgodnych, łagodnych, skorych do kompromisu i troszczących się o innych. Imię Monika rzeczywiście naładowane jest dobrocią, oddaniem i chęcią przychylenia nieba innym. Prawdziwe Moniki cenią sobie spokój i wygody. Główną sprawą w ich życiu jest wygodny dom, który potrafią wypełnić i przystroić masą ładnych drobiazgów. Mają większy talent do wydawania pieniędzy aniżeli do walki o pieniądze. Zgodnie z magią swojego imienia, najlepiej się czują w bezpiecznym cieniu silniejszej osobowości - najlepiej własnego męża lub kochanka. Nie mają też nic przeciw temu, aby ich wybrany chodził z głową w chmurach czy też bujał w obłokach. Gdy ich ukochany cierpi i popada w depresję - okazują się psychicznie silniejsze od niego i potrafią go podźwignąć z upadku. W późniejszym wieku swoje ambicje przenoszą na dorastających synów, rzadziej córki. Z imieniem Monika często wiążą się talenty artystyczne, a także zamiłowanie do antyków, obrazów starych mistrzów i muzyki dawnej. Moniki nie są nowatorkami i wolą sprawdzone wzory. W ogóle są miłośniczkami tradycji, najpewniej czują się przy typowo kobiecych zajęciach. Również ich poglądy na rodzinę i miłość są jak najbardziej tradycyjne.

Oto tatrzańska sielanka Łagodną wabi ponętą, Jak dziewczę, co uśmiechniętą Twarzyczką wita kochanka... Przez skał rozdartych podwoje Przegląda wąwozu łono, Gdzie szumią srebrzyste zdroje Melodię głazom nuconą - Przez skał rozdartych podwoje Świerk zwiesza konary swoje, I słońca blask się przeciska... To Kościeliska! Zielona skacze dolina Przez strumień z brzegu do brzegu; Gdzie potok wstrzyma ją w biegu, Na góry łączką się wspina I postać przybiera sielską, Strojąc się w trawę i zielsko, I kwiaty do swego wianka Wplatając ręką niedbałą... A dołem, skryta pod skałą, Z marmurowego wciąż dzbanka Czysta najada swe fale W przejrzystym sączy krysztale I strąca potok z urwiska... To Kościeliska! Pionowo sterczące skały Igłami świerków się jeżą, W ciemną się zieleń ubrały, Lecz w balsamiczną i świeżą, Z której gdzieniegdzie szczyt biały Kamienną wytryśnie wieżą, Lub nagie wapienia ostrze Szeroko pierś swą rozpostrze. Za każdym drogi zakrętem Cały krajobraz się zmienia; Jakby w królestwie żakietem W głaz zamienione marzenia, Dziwaczne fantazji gmachy Z wejrzeniem coraz to nowem, Wiszące ściany i dachy, Tłoczą się ponad parowem Lub uciekają w lazury, Ręką marzącej natury Wypchnięte z ziemi ogniska... To Kościeliska! Srebrzyste wstęgi katarakt, Oprawne w zielony szmaragd Mchów rozesłanych na skałach I drobnolistnych paproci; W powietrzu pełno wilgoci I chłód rzeźwiący w upałach - Zwalone kłody i mosty, Łomy strącone z wierzchołków, Rdzawe na głazach porosty, Co woń roznoszą fiołków, Żywiczne świerków oddechy, Błękitnych niebios uśmiechy I spokój dla duszy słodki - I zawieszone wysoko Nad niedostępną opoką Gwiaździste, srebrne szarotki - Wszystko się srebrzy lub złoci... W kropelkach świeżej wilgoci Tęczową barwą połyska... To Kościeliska! Adam Asnyk 14 sierpień 1879 --