Życzenia Sylwestrowe

Pełnego brzuszka, białego puszka, humoru dobrego, sylwestra pijanego, duzo przyjemności, jedynej miłości, kogoś u twego boku, tego ci zycze w nowym roku!
Fajne | nie fajne

W dniu swoich urodzin obejrzyj się za siebie, a potem - spójrz w przyszłość. Czy rozpoznajesz przebytą drogę? Czy wiesz, dokąd idziesz? Czy "widzisz" wskazania wewnętrznego kompasu, który wyznacza kierunek Twojego życia?

Cyprian - Cyprian imię pochodzenia greckiego słowo kyprios oznacza cypryjski, więc Cyprian pochodzi z Cypru. Jest to człowiek kierujący się zmysłami i namiętnościami - nie rozumem. A życia chce się uczyć na własnej skórze. Kocha dalekie podróże, przygody i zabawę. Osoba bardzo uczciwa, konsekwentna w działaniu i dążeniu do celu. Swoimi umiejętnościami i pracą służy nie tylko sobie, własnej rodzinie, ale także bliskim i znajomym osobom. Jest to postać uczynna, szczera i solidna w wykonywaniu zawodu. Do znajomości i stosunków towarzyskich przywiązuje dużą wagę, toteż wydaje przyjęcia i składa wizyty. W małżeństwie jest dobrym współmałżonkiem, zgodnym partnerem, dobrym rodzicem. Nieustępliwie walczy z obłudą, kłamstwem, lekceważącym stosunkiem do starszych i lenistwem. Nie uznaje anarchii, ceni demokrację.

I Gdy ją raz pierwszy ujrzał w kobiet gronie Uczuł w swej duszy jakby światło nowe: Zdawało mu się, że widmo tęczowe Młodzieńczych marzeń podaje mu dłonie. I zapatrzony w oczy szafirowe Zaledwie zdołał skłonić przed nią głowę Przy przedstawieniu, i wiedząc, że płonie, Onieśmielony stał jak żak w salonie. Ona spostrzegłszy to jego zmieszanie, Chciała przyjść w pomoc i pierwsza z uśmiechem Zadała jakieś zwyczajne pytanie. By odpowiedzieć, zwrócił się z ośpiechem, Lecz się w jej sukni zaplątał jedwabnej I urwał kawał falbany, niezgrabny! II Trudno uwierzyć! Lecz taka przygoda Zamiast mu szkodzić u pięknej kobiety, Pomogła raczej - i nastała zgoda Pomiędzy sercem wdówki i poety. I widywała się ta para młoda. On jej przynosił do domu bukiety, I wzdychał ciągle, na co czasu szkoda, I co go wreszcie zgubiło, niestety! Siedział sam przy niej, źrenicą spragnioną Tonął w jej oczach w niemym zachwyceniu; Na twarz im padał srebrny blask miesięczny, Więc ją mógł widzieć drżącą i wzruszoną. Ale w tym samym został oddaleniu, Gdyż bał się suknię nadeptać, niezręczny! Adam Asnyk --