Życzenia Sylwestrowe

Rok się już kończy, rok się zaczyna, otwórzmy więc nową butelkę wina i razem wypijmy za nasze zdrowie, aż się zakręci nam troszeczkę w głowie.
Fajne | nie fajne

Usiądź pod szumiącym drzewem i posłuchaj, jak opowiada historie istnienia. O tym, jak z małej roślinki stawało się potężnym drzewem, jak wzrastało ku niebu, stawiając opór wichrom, jak dawało schronienie ptakom i osłaniało przed skwarem i deszczem utrudzo

Brygida - Imię pochodzenia celtyckiego, a oznacza siłę, męstwo i cnotę. Osoba z tym imieniem jest dużego umysłu, wielkiej cnoty, poważnego krytycyzmu w stosunku do zjawisk występujących współcześnie. Jest również przewrotna, szybka w podejmowaniu decyzji, wrażliwa na sytuacje otoczenia. Potrafi szybko poznać charaktery ludzkie, ale zbyt często daje się ponieść swym nerwom, toteż nieraz nie panuje nad sobą. W chwilach ważkich jest stanowcza. Ceni bardzo zmiany i podróże, podczas których z rezerwą odnosi się do zawierania znajomości. Po wyjściu za mąż, jest wierna.

Z przepaści ciemne widmo wstało... I na urwisku stromem Wędrowca w drodze zatrzymało Bezkształtnym swym ogromem. Przyszło go trwożyć groźną mocą, Co ludzkie serca gnębi - Unicestwienia głuchą nocą - Próżnią bezdennej głębi. I zasłoniwszy błękit, rzecze: \"Nic ciebie nie ocali, Z tego rozdroża, o człowiecze, Już nie ma wyjścia dalej! Próżno na przekór twardym losom Zmierzałeś wciąż do szczytu I próżno chciałeś kraść niebiosom Zagadkę swego bytu. Szalona pycha ciebie zwiodła - Myślałeś, że bez końca Będziesz nieść w górę ludzkie godła, Do prawdy zdążać słońca. Wiedz, że nie może nikt bezkarnie W bezdenną ton spozierać... I musisz wszystkie przejść męczarnie, I zwątpić... i umierać... To światło, z którym dumnie kroczysz, Na to ci tylko służy, Byś ujrzał przepaść, gdzie się stoczysz Na końcu swej podróży. Tym światłem mar uroczych roje Spłoszyłeś na swej drodze - Uniosły z sobą szczęście twoje... A za to ja przy - chodzę. Na miejsce jasnej ich gromady Co pierzchła już skrzydlata... Przybywam jako cień zagłady I wiecznej nędzy świata... A człowiek na to: \"Marny cieniu, Coś postać wziął olbrzyma, Idę ku swemu przeznaczeniu I nic mnie nie zatrzyma. Do góry, naprzód, wciąż przez wieki Z tym światłem, co mi dano Muszę w przyszłości kraj daleki Za jutrznią biec różaną. Muszę zdobywać krok za krokiem, Zdążając wiecznie za nią, Na stromych ścieżkach walczyć z mrokiem I chwiać się nad otchłanią. Niejedne widma przychodziły, By wieść mnie na bezdroże, Niejeden sen mnie wabił miły Na kwiatów miękkie łoże. Spędziłem wszystkie mary piękne, By prościej iść do celu - I ciebie teraz się nie zlęknę, Posępny kusicielu. I ty ustąpić musisz z drogi - Zwodnicza twa potęga! Ponad nicestwa ciemne progi Duch ludzki wyżej sięga!\" Adam Asnyk --