Życzenia Sylwestrowe

Płoną sztuczne ognie, płynie już muzyka, idzie Nowy Rok, stary już umyka więc wznieśmy puchary, tańczmy do rana, niech los nam nie szczędzi kawioru i szampana.
Fajne | nie fajne

Urodzinki, urodzinki, wszyscy robią słodkie minki żyj nam długo i szczęśliwie pomyśl czasem o mnie mile.

Bernadeta - Imię pochodzenia francuskiego. Noszą je kobiety szlachetne, filantropki, niezwykle religijne, wrażliwe na troski drugich osób. Mają skłonności do ascetyzmu. Wysoko cenią sobie własne imię, mają wyostrzone poczucie odpowiedzialności. Wrażliwe na sztukę, ujawniają w późnym wieku swój talent artystyczny. Niezbyt chętnie wychodzące za mąż, ceniące osobistą wolność.

Z przepaści ciemne widmo wstało... I na urwisku stromem Wędrowca w drodze zatrzymało Bezkształtnym swym ogromem. Przyszło go trwożyć groźną mocą, Co ludzkie serca gnębi - Unicestwienia głuchą nocą - Próżnią bezdennej głębi. I zasłoniwszy błękit, rzecze: \"Nic ciebie nie ocali, Z tego rozdroża, o człowiecze, Już nie ma wyjścia dalej! Próżno na przekór twardym losom Zmierzałeś wciąż do szczytu I próżno chciałeś kraść niebiosom Zagadkę swego bytu. Szalona pycha ciebie zwiodła - Myślałeś, że bez końca Będziesz nieść w górę ludzkie godła, Do prawdy zdążać słońca. Wiedz, że nie może nikt bezkarnie W bezdenną ton spozierać... I musisz wszystkie przejść męczarnie, I zwątpić... i umierać... To światło, z którym dumnie kroczysz, Na to ci tylko służy, Byś ujrzał przepaść, gdzie się stoczysz Na końcu swej podróży. Tym światłem mar uroczych roje Spłoszyłeś na swej drodze - Uniosły z sobą szczęście twoje... A za to ja przy - chodzę. Na miejsce jasnej ich gromady Co pierzchła już skrzydlata... Przybywam jako cień zagłady I wiecznej nędzy świata... A człowiek na to: \"Marny cieniu, Coś postać wziął olbrzyma, Idę ku swemu przeznaczeniu I nic mnie nie zatrzyma. Do góry, naprzód, wciąż przez wieki Z tym światłem, co mi dano Muszę w przyszłości kraj daleki Za jutrznią biec różaną. Muszę zdobywać krok za krokiem, Zdążając wiecznie za nią, Na stromych ścieżkach walczyć z mrokiem I chwiać się nad otchłanią. Niejedne widma przychodziły, By wieść mnie na bezdroże, Niejeden sen mnie wabił miły Na kwiatów miękkie łoże. Spędziłem wszystkie mary piękne, By prościej iść do celu - I ciebie teraz się nie zlęknę, Posępny kusicielu. I ty ustąpić musisz z drogi - Zwodnicza twa potęga! Ponad nicestwa ciemne progi Duch ludzki wyżej sięga!\" Adam Asnyk --