Życzenia Sylwestrowe

Płoną sztuczne ognie gra już muzyka stary rok już zmyka więc wznieśmy puchary tańczmy do rana a niech los nie szczędzi kawioru ani szampana wszystkiego gorącego w NOWYM ROKU Życzy.........
Fajne | nie fajne

Trudno myśli ubrać w słowa, oddać piórem życzeń kwiat.. wyrzec to, co serce chowa.. Powiem krótko: żyj 100 lat

Apolonia - Imię pochodzenia greckiego, oznacza osobę należącą do Apolla. Osoba szlachetna, prawdomówna, zdolna do czynienia drugim dobrze, filantropka, pełna temperamentu, pogodna w życiu. Lubi być sobie żeglarzem i okrękem, nie znosi by ktoś jej przewodził, rozkazywł. Lubi być chwalona i wyróżniana. Kocha dom własny, rodzinę, a swoje potomstwo kieruje a intratne drogi życia.

Z przepaści ciemne widmo wstało... I na urwisku stromem Wędrowca w drodze zatrzymało Bezkształtnym swym ogromem. Przyszło go trwożyć groźną mocą, Co ludzkie serca gnębi - Unicestwienia głuchą nocą - Próżnią bezdennej głębi. I zasłoniwszy błękit, rzecze: \"Nic ciebie nie ocali, Z tego rozdroża, o człowiecze, Już nie ma wyjścia dalej! Próżno na przekór twardym losom Zmierzałeś wciąż do szczytu I próżno chciałeś kraść niebiosom Zagadkę swego bytu. Szalona pycha ciebie zwiodła - Myślałeś, że bez końca Będziesz nieść w górę ludzkie godła, Do prawdy zdążać słońca. Wiedz, że nie może nikt bezkarnie W bezdenną ton spozierać... I musisz wszystkie przejść męczarnie, I zwątpić... i umierać... To światło, z którym dumnie kroczysz, Na to ci tylko służy, Byś ujrzał przepaść, gdzie się stoczysz Na końcu swej podróży. Tym światłem mar uroczych roje Spłoszyłeś na swej drodze - Uniosły z sobą szczęście twoje... A za to ja przy - chodzę. Na miejsce jasnej ich gromady Co pierzchła już skrzydlata... Przybywam jako cień zagłady I wiecznej nędzy świata... A człowiek na to: \"Marny cieniu, Coś postać wziął olbrzyma, Idę ku swemu przeznaczeniu I nic mnie nie zatrzyma. Do góry, naprzód, wciąż przez wieki Z tym światłem, co mi dano Muszę w przyszłości kraj daleki Za jutrznią biec różaną. Muszę zdobywać krok za krokiem, Zdążając wiecznie za nią, Na stromych ścieżkach walczyć z mrokiem I chwiać się nad otchłanią. Niejedne widma przychodziły, By wieść mnie na bezdroże, Niejeden sen mnie wabił miły Na kwiatów miękkie łoże. Spędziłem wszystkie mary piękne, By prościej iść do celu - I ciebie teraz się nie zlęknę, Posępny kusicielu. I ty ustąpić musisz z drogi - Zwodnicza twa potęga! Ponad nicestwa ciemne progi Duch ludzki wyżej sięga!\" Adam Asnyk --