Życzenia Sylwestrowe

Płoną sztuczne ognie, płynie już muzyka, idzie Nowy Rok, stary już umyka więc wznieśmy puchary, tańczmy do rana, niech los nam nie szczędzi kawioru i szampana.
Fajne | nie fajne

To nie Grecja,to nie Chiny,to są Twoje urdziny.Zawsze zdrowy z lekarstw kpij i beztrosko sobie spij.Chleb na stole mleko w dzbanku,dobry humor,konto w bank,niepsujący się samochód i rosnący stale dochód. Tego.....życzy

Apolinary - To imię pochodzi z języka łacińskiego i oznacza mężczyznę należącego do Apollina. Osoba o tym imieniu jest nieprzeciętna, o wielkich ideałach, które konsekwentnie realizuje. Jest przy tym odważny, toteż w dziedzinie przez siebie obranej odnosi sukcesy. Jest bezkompromisowy, staranny. Posiada wszelkie predyspozycje, by przyczynić się walnie do opracowania wynalazku. Ma jednak nierówny charakter; raz bywa łagodny, innym razem bardzo wybuchowy, nieprzystępny. Kieruje się nieraz chwilowymi bodźcami, dlatego w ocenach może krzywdzić ludzi. W przekonaniach jest konserwatywny. Nie uznaje sztuk artystycznych.

Nie! nie umarła, jak to próżno głoszą, Ta jasnych krain pani i królowa, Co serca ludzkie napawa rozkoszą; Żaden ją grabarz pod ziemię nie schowa, Nie stłumi natchnień, które pierś jej wznoszą, Nie skazi wdzięku cudownego słowa, Bo nim ją w piasku mogilnym pogrzebie, Już z nową jutrznią zabłyśnie na niebie. Ci, którzy mówią ciągle o jej zgonie, Czyliż nie wiedzą, że ma żywot wieczny W piersiach ludzkości i w natury łonie? Że się odnawia w jasności słonecznej, W ogniu młodości, co wieczyście płonie I czarodziejsko w jeden węzeł splata Marzenia ludzi z pięknościami świata? Czyliż nie wiedzą, że ona jest wszędzie Rozlaną w całej błękitów przestrzeni, Że ciemnych jaskiń przenika krawędzie I świeżym liściem w gruzach się zieleni, A choć zużyte porzuci narzędzie, Choć dawne swoje koryto odmieni, To w nowych myślach, uczuciach lub czynie Naprzód z wezbranym prądem życia płynie? Na cóż więc trwoga o jej przyszłe losy? Czyliż zabraknie wiosennych błękitów? Czyliż zabraknie łez ożywczej rosy, Snów bohaterskich, miłosnych zachwytów? Czyliż ucichną tajemnicze głosy Stłumionych pragnień i rozpaczy - zgrzytów I czyliż wszystko w nicość się rozwieje, Co żywi całych pokoleń nadzieje? Nie! nic nie zginie z uczuć przędzy złotej, Choć wzór powolnej ulegnie przemianie - Zawsze tak samo młodych skrzydeł loty Wzbijać się będą nad ciemne otchłanie; Zawsze te same słowicze tęsknoty I żądza szczęścia ta sama zostanie I sercom ludzkim śpiewną da wymowę; Dźwięki tak znane, a tak wiecznie nowe. Niewczesne wasze żale, o wróżkowie, Co nieśmiertelnej śmierć wróżycie pewną; Ona się w martwym nie zamyka słowie, Nie jest zaklętą w marmur ani w drewno, Lecz ma sklepienia niebios za wezgłowie, A na usługi sfer harmonię śpiewną, I rządzi z góry sercem niewolnika - Jak chce, zstępuje - i kiedy chce, znika. Ona żyć będzie, choć jej oddźwięk zgłuchnie W lutniach śpiewaków i sercach słuchaczy, Ona w grobowym przechowa się próchnie, Przetrwa mrok zwątpień i burzę rozpaczy I świeżym ogniem w przyszłości wybuchnie, I znowu świat ją schodzącą zobaczy, Biorącą berło, by rządzić wszechwładnie, I znów z miłością do nóg jej upadnie. Ta trumna, którą do grobu składacie, Zawiera tylko kształt jej już przeżyty, Uwiędłe kwiaty na jej ślubnej szacie, Woń znikającą, lutni dźwięk rozbity, Wolno wam płakać po kochanki stracie, Co w was młodzieńcze budziła zachwyty, Ale nie wolno orzekać - że ona Dla serca ludzi na zawsze stracona. Wy się nie troszczcie o nią - o wróżbici! Bo ona w piasku mogilnym nie leży, Lecz dawnych marzeń potargane nici Przerabia w ciszy na strój inny, świeży, W którym znów serca stęsknione zachwyci Nowych kochanków i nowych rycerzy. Nie płaczcie nad nią, bo ona w obłoku Na chwilę tylko uszła ludzi wzroku. Adam Asnyk 18 grudzień 187 --