Życzenia Sylwestrowe

Rok ten Nowy, Rok ten Młody, Niech Ci błogo zajaśnieje, Niech wśród radości i pogody Spełni wszystkie Twe nadzieje!!!
Fajne | nie fajne

Sto lat w szczęściu, złotych gór życzy Ci misiowy chór!!! ...a oprócz tego... miłości bez osi, z przewaga czułości! Forsy wór maławy-wielkości Warszawy! przyjaciół wiernych o sercach obszernych i zdrowia końskiego równie wiernego... życzy...

Ambroży - Imię to jest pochodzenia greckiego i oznacza: nieśmiertelny. Osoba o tym imieniu posiada wiele różnorakich talentów, a wśród nich najbardziej rozwinięty jest dar szybkiej nauki języków obcych. Jest silną indywidualnością, pełen temperamentu i uzdolnień organizatorskich, fizycznie prawidłowo rozwinięty. Jest pełen poczucia humoru, potrafi bawić towarzystwo, umilać czas grą na instrumentach muzycznych. Nie dopuszcza krytyki i nie umie przełknąć uwag pod swym adresem. Na tym tle powstają zatargi, kłopoty i zmartwienia. W domu przeciętny gospodarz, w rodzinie mierny ojciec, w małżeństwie niedoceniany. Jeżeli trafi na dobrą żonę, można go wtedy przykładać do rany.

Poeto! Oskarżono ciebie przed narodem, Ze kazałeś bezwładnym poruszać się bryłom I po swej śmierci niosąc pieśń - jak sztandar - przodem Prowadziłeś bezbronne zastępy na wyłom, Gdzie bez nadziei zwycięstw lały krew obficie. Jeśli to twoją winą, że budząca życie Pieśń jak orkan wstrząsnęła śpiącą grobów ziemię I na chwilę zwiększyła naszych nieszczęść brzemię Krwawe widmo ojczyzny wywołując z trumny; Jeśli to twoją winą, że pchany rozpaczą Naród zerwać chciał więzy - to możesz być dumny! Ci, którzy ucierpieli najwięcej, przebaczą! I Polska ci przebaczy, kochający synu, I nie będzie dla ciebie żałować wawrzynu. Bo święte hasła twoje, to nie hasła chwili, Co przepadają mamie w ciężkich dniach rozbicia; Wiara twa nie zawiedzie, miłość nie omyli, Lecz poprowadzi naród do nowego życia. Mylą się pokolenia w dróg swoich wyborze, Jednak cel postawiony mylnym być nie może. Gdyby nie głos natchniony narodowej lutni, Który nie dał zmęczonym usypiać w letargu, Czymże byśmy dziś byli my, nędzarze smutni? - Gromadą niewolników na publicznym targu, Narodem bez przyszłości, bez celu, bez części, Którym pan jego gardzi, chociaż czasem pieści. Wprawdzie by nas żywiła szczodrzej polska gleba, A plon nasz by nie poszedł na pastwę płomieni; Wprawdzie byłoby lepiej tym zjadaczom chleba, Którzy się tuczyć pragną, z losem pogodzeni; Lecz nad przyszłością naszą noc by zaszła głucha I naród cały został bez serca, bez ducha... Że tak nie jest - to twoja, o poeto, wina, Więc potomność już wyrok ogłaszać poczyna I laur, który od dawna tobie się należy, Pośród nowych pokoleń bierzesz z rąk młodzieży. Adam Asnyk 17 marzec 1882 --