Życzenia Sylwestrowe

Serdeczne życzenia, aby każdy następny rok przynosił Ci wszystko to, co w życiu najpiękniejsze.
Fajne | nie fajne

Prosto z łóżka do Twojego domu, wysyłam życzenia za pomocą telefonu ...

Zuzanna - Spośród używanych dziś w Polsce imion, imię Zuzanna jest z pewnością najstarsze. Pochodzi, bowiem ze starożytnego Egiptu, liczy więc sobie przynajmniej cztery, a może i pięć tysięcy lat. W języku staroegipskim brzmiało Seszen, co oznaczało kwiat wodnej lilii, czyli lotosu. Zuzanna jest obrazem kobiety, do której mężczyzna musi dorosnąć. Zuzanna należy do tych imion, które przypominają o czysto kobiecym wątku życia duchowego. Idealna Zuzanna to kobieta, która jest sobą i aby być szczęśliwa, nie musi w niczym naśladować mężczyzn. Przeciwnie, to oni jej zazdroszczą. Zuzanny żyją w świecie, w którym jest więcej fantazji i natchnienia niż mozolnej walki o byt. Obdarzone są artystyczną duszą i nawet w skromnych warunkach materialnych potrafią się otoczyć rzeczami, od których bije niezwykłością i przygodą. Mają wrodzone poczucie piękna i harmonii i przynajmniej, choć trochę mistyczny stosunek do rzeczywistości. Zuzanny lubią przyrodę, kwiaty i ogrody i stąd czerpią siły, a ze sportów najbliższe jest im pływanie. W każdych okolicznościach pozostają wierne sobie. Żyją po swojemu.

Śródziemnego Morza brzegiem, Nad błękitnych wód przestrzenią, Osypane kwiatów śniegiem Mirty wiecznie się zielenią. Niebo błyszczy tak ogniście Zrumienione dołem z łekka - Przez zielone gaju liście Roztopione złoto ścieka. Melodyjnie pluszcze fala, Wietrzyk w listkach szemrze słodko, Canzonettę słychać z dala, Co wciąż nową dźwięczy zwrotką. Pośród mirtów zwolna kroczy Syn chmurniejszej, innej ziemi I olśnione spuścił oczy Przed blaskami, przed złotemi. Prószy z krzewów białe kwiecie, A on marzy: jak tam w dali Wicher śnieżne zaspy miecie, Jak tam jęczy, jak się żali, Jak tam ciężko jest podróżnym Po pustkowiach błądzić nocą... I o domu marzy próżnym, Gdzie powracać nie ma po co. Wtem pieśń zabrzmi: „Mirty płoną, \"Drżą listkami nieprzytomnie, Ale silniej drży me łono. Luby, luby, śpiesz się do mnie!\" A wędrowiec, idąc, wzdycha: \"Ach, nie dla mnie płoną kwiaty, Tam mogiła stoi cicha, Gdzie mi zakwitł mirt przed laty.\" \"Tak, pamiętam! rósł w ogródku, Zasadzony matki dłonią, Ale biedny usechł z smutku: Łzy go moje nie dogonią.\" Smutny uśmiech znikł mu z twarzy, Czoło chmurzy się boleśniej, O mogile drogiej marzy, Wtem znów słychać zwrotkę pieśni: \"Śpiesz o luby! przybądź przecie, Mam dla ciebie dary nowe, Świeży uśmiech, świeże kwiecie, Świeże usta purpurowe\". Dziwnie mu na duszę pada Ten ton pieśni rozkochanej, Ta rozkosznych słów kaskada Na otwarte serca rany. Więc ucieka przed tym echem Na nadbrzeżnych skał krawędzie, Morze wita go uśmiechem, A piosenka ściga wszędzie. Piosnka kończy: \"W mirtów cieniu Rączką cię nakryje białą, Przy canzonet słodkim brzmieniu Dobrze ci się będzie spało!\" A wędrowiec dalej kroczy, Rozważając piosnki słowa: Ach! nie luba zamknie oczy, Obca ziemia go pochowa! I powtarza w zamyśleniu, Przyciskając pierś zbolałą: \"Przy canzonet słodkim brzmieniu Dobrze ci się będzie spało!\" Adam Asnyk 1872 --