Życzenia Sylwestrowe

W 2007 roku zycze tobie ognia w kroku, rwania du.y gdzies na boku, bys w sobote i w niedziele topil ptaszka w innym ciele.
Fajne | nie fajne

Minęło już tyle lat, a my ciągle za pan brat. Pozwól, że życzenia złożę: pieniędzy, miłości i więcej szczęścia w przyszłości.

Salomea - To imię pochodzi z hebrajskiego, a znaczy pokój. Upowszechnione zostało dopiero przez rzymian. Niewiasta o tym imieniu jest osobą towarzyską, altruistyczną, lubiącą przebywać w towarzystwie, ceniącą rodzinę i dom. Jest energiczna, zaradna i gospodarna. Umie postępować dyplomatycznie, tak by sobie ludzi nie zrażać. Jest również elokwentna, ma poczucie humoru, toteż przez całe życie otaczana jest adoratorami i przyjaciółmi. Jej wrażliwość zarówno zjednuje przychylnych, jak i zraża. Jest przesadnie zazdrosna, lubi wygody, piękne i modne ubiory, wykwintne potrawy. Ceni kontakty z ludźmi obcymi, a szczególnie zagranicznymi. Posiada uzdolnienia lingwinistyczne. Ma skłonności do nauk ścisłych. Nie ucieka również od życia ascetycznego.

Oto tatrzańska sielanka Łagodną wabi ponętą, Jak dziewczę, co uśmiechniętą Twarzyczką wita kochanka... Przez skał rozdartych podwoje Przegląda wąwozu łono, Gdzie szumią srebrzyste zdroje Melodię głazom nuconą - Przez skał rozdartych podwoje Świerk zwiesza konary swoje, I słońca blask się przeciska... To Kościeliska! Zielona skacze dolina Przez strumień z brzegu do brzegu; Gdzie potok wstrzyma ją w biegu, Na góry łączką się wspina I postać przybiera sielską, Strojąc się w trawę i zielsko, I kwiaty do swego wianka Wplatając ręką niedbałą... A dołem, skryta pod skałą, Z marmurowego wciąż dzbanka Czysta najada swe fale W przejrzystym sączy krysztale I strąca potok z urwiska... To Kościeliska! Pionowo sterczące skały Igłami świerków się jeżą, W ciemną się zieleń ubrały, Lecz w balsamiczną i świeżą, Z której gdzieniegdzie szczyt biały Kamienną wytryśnie wieżą, Lub nagie wapienia ostrze Szeroko pierś swą rozpostrze. Za każdym drogi zakrętem Cały krajobraz się zmienia; Jakby w królestwie żakietem W głaz zamienione marzenia, Dziwaczne fantazji gmachy Z wejrzeniem coraz to nowem, Wiszące ściany i dachy, Tłoczą się ponad parowem Lub uciekają w lazury, Ręką marzącej natury Wypchnięte z ziemi ogniska... To Kościeliska! Srebrzyste wstęgi katarakt, Oprawne w zielony szmaragd Mchów rozesłanych na skałach I drobnolistnych paproci; W powietrzu pełno wilgoci I chłód rzeźwiący w upałach - Zwalone kłody i mosty, Łomy strącone z wierzchołków, Rdzawe na głazach porosty, Co woń roznoszą fiołków, Żywiczne świerków oddechy, Błękitnych niebios uśmiechy I spokój dla duszy słodki - I zawieszone wysoko Nad niedostępną opoką Gwiaździste, srebrne szarotki - Wszystko się srebrzy lub złoci... W kropelkach świeżej wilgoci Tęczową barwą połyska... To Kościeliska! Adam Asnyk 14 sierpień 1879 --