Życzenia Sylwestrowe

Święta, Święta i po Świętach, nikt już o nich nie pamięta, bo Sylwester już za pasem, bawmy ostro się w tym czasie.
Fajne | nie fajne

Idzie misio, idzie słonik, idzie lalka no i konik, wszyscy razem z balonami, z najlepszymi zyczeniami, bo to dzien radosny wielce, masz juz jeden roczek wiecej

Maksymilian - Człowiek tak nazwany jest człowiekiem szczęśliwym, wszystko mu w życiu sprzyja, ma dobrego współmałżonka, zdolne dzieci, szanowanych ojców, zajmuje wysokie stanowiska. Sam jest inteligentnym, kulturalnym, dobrym, pracowitym i uzdolnionym przywódcą. Spotyka go uznanie w społeczeństwie i szaczunek współziomków. Jest przy tym odważny, potrafi łanie przemawiać, prezentuje się korzystnie. Jest wrażliwy na ludzką dolę, posiada twórczy umysł, chętnie służy innym. Dba również o rodzinę, dom prowadzi wzorowo. Troszczy się o dobre imię swoich współpracowników. Jest dobrym, współmałżonkiem, uczciwym rodzicem, i wzorowym gospodarzem.

U nas - gdzie przodownikom narodowej pracy Trud ciężkiego żywota jedyną nagrodą, U nas - gdzie oni idą kornie jak żebracy Przed tłumem, co za sobą do przyszłości wiodą, I siejąc ziarno myśli, za wszystkie korzyści Zbierać muszą zatruty owoc nienawiści, U nas nie znajdzie lauru dla uczczenia głowy Tego, co żył boleścią i życiem narodu; Laur zresztą niepotrzebny - wieniec piołunowy Więcej uświęca drogi twojego pochodu I większą ponad inne częścią cię otacza, Żeś wziął zapłatę godną polskiego tułacza. Ten wieniec ci podano nieraz, bądź więc dumny! Pełzającej mierności nigdy nim nie wieńczą - Zapracowałeś ciężko na gniew bezrozumny Niewygasłą miłością i wiarą młodzieńczą, Możesz więc ze spokojem dług wdzięczności spłacać I jak dotąd kraj myśli skarbami wzbogacać. Co tobie po uznaniu, po uwielbień szmerze? To zostaw tym, co wszystko wraz z oklaskiem tracą; Ciebie wstająca Polska w nowy blask ubierze, Boś całe pokolenie swą wychował pracą I niósł pochodnię prawdy wśród niechętnych syku, Niezmordowany polskiej myśli pracowniku! Dość ci na teraz hołdu, który niewidomie W serc skrytości szlachetnym uczuciem wykwita; Wszak tobie towarzyszy wśród walk na wyłomie Prawdy, dobra i piękna miłość niepożyta? Ta wyda plan obfity, i gdy polskie niwy Błysną dojrzałym ziarnem - zbierzesz plon prawdziwy. Adam Asnyk 19 marca 1871 --